खाडी मुलुक भित्र नेपाली चेलीहरुको दुर्दशा

समस्याहरु मात्र देखाएर एकैछिन, आर्टिकल मात्र लेखेर समस्याहरु समाधान हुने होइन, यस्ता आर्टिकल हाम्रा गाउँघरमा न कुनै व्यक्तिले पढ्ने सामर्थ्य राख्दछन् न हाम्रो गाउँघरको परिवेशमा इन्टरनेटले कुनै महत्व राख्दछ । साँच्चै प्रवासीएका चेलीहरुको उद्धारमा लाग्ने हो भने छुटै क्रान्ति ल्याउनु जरुरी छ ।

एक दृश्य

यहाँ आएकालाई उद्धार गर्नु त एउटा चुनौती छ नै वरु विदेसिनुबाट रोक्न नेपालमै एउटा सामाजिक क्रान्ति ल्याउनु पर्दछ । हामीहरु कुरा त निकै ठूल्ठूला गर्दछौं तर कार्यान्वयनको नाउँमा माखो मार्न सक्दैनौं । क्रान्तिका मसाल वाल्ने आँट छ भने युद्धमा उत्रिए हुन्छ नत्र चुपचाप वस्नु नै वेश । नेपाली चेलीको जति नै वेइजत गरिए पनि आर्टिकलमा झैं हामी मध्ये कोही वोल्नेवाला छैनौं । सवैलाई आफ्नै परिवारको माया छ । आफू मरे र्स्वर्ग देखिन्छ भन्ने स्वार्थताको क्षितिजबाट न पहिले कोही टाढिन सकेका थिए न आज कोही छ । यति भने हुन्छ है, तिनको वदनाम साउदीहरु वीच मात्र सीमित नभएर नेपालीहरु माझ पनि हुन्छ । यही हो हाम्रो बास्तविकता । यही हो तीतो सत्य । कतिजना दमाममा नै पनि नेपाली चेलीहरु सहयोग लिन नेपालीकै डेरा पुग्दा नेपालबाटै वलात्कृत नभएको छ भन्न सकिने स्थिति छैन । यस्तो परिवेशमा सहयोगको हात बढाउन तत्परता देखाउने को ?

यहाँ त नेपालभन्दा पनि वढी राजनितिक परिवेश छाइसकेको छ । सयौं संघसंगठनहरु खोलिएका छन् । एउटालाई चित्त बुझेन अर्को संगठन खोल्यो । त्यस संगठनबाट पैसा कमाउन सकिइएन अर्को खोल्यो । सहयोगको नाममा आफ्नै हात जगन्नाथ भन्ने उखान प्रायः सवै संगठनहरुले देखाइसकेका छन् । इमेल र इन्टरनेटको सुविधा पाउनेहरुले पनि आफ्नै नाम माथि आओस् भन्ने अर्थमा ठूल्ठूला भाषण इमेलबाट दिनुभन्दा केही गर्न सकेका छैन । जो जे जस्तोसुकै भनिए पनि आस्वासन र आर्टिकलमा लेखिए पनि यहाँ केही हुनेवाला छैन । नेपाली चेलीको बारेमा भनेर जस्ले जे जस्तो कुरा लेखे पनि वास्तवमा उनलाई सहयोग गर्ने माइतीहरु अझैं साउदी अरवभित्र भित्रिएका छैन । यहाँ त आफ्नै स्वार्थताको क्षितिजमा पछि दगुर्ने आतयायीहरु मात्र भित्रिएका छन् । नत्र लामो समयदेखि यस्ता आर्टिकलहरुबाट समस्या समाधान हुनुको वदलामा समस्याहरु इति विध्न झन फस्टाउने पक्कै थिएन ।

सुनिन्छ, यहाँ पाकिस्तानी, इण्डियन, मिश्री केटीहरु संगसंगै नेपाली केटीहरुको पनि दलाली नेपालीहरुबाटै भइराखेका छन् । तर पनि सुने नसुनेको गर्नु भन्दा अर्को विकल्प देख्दिन । आफ्नै नेपाली चेलीहरुलाई नेपालीहरुबाटै भएको दुर्व्यवहारको जिम्मा कसले लिने ? आफ्ना चेलीहरुलाई पासपोर्टमा नक्कली श्रीमती वनाएर साउदीलाई सुम्पने र आर्थिक जोह बटुलने कुसाहस गर्ने नेपालीहरु पनि हामी वीच मै नभएको होइन । साउदीहरुलाई के दोष दिने तिनले त पैसा तिरेर त्यही असुल गरेका हुन् । जसले नेपाली भएर एउटी नेपाली केटीलाई पासपोर्टमा स्वास्नी वनाएर यहाँ ल्याएर साउदीहरुलाई वेच्छन् वास्तवमा ति हुन् समाजका दोषीहरु । पत्रपत्रिकामा मानव तस्कर भनेर केटा मान्छेलाई साउदी भित्रयाउने एजेन्टहरुलाई भन्नुभन्दा यस्ता स्वास्नी बनाएर यहाँ ल्याइ वेच्ने त्यो कुमानवलाई मानवतस्तर भन्दा वेश होला जस्तो लाग्छ । यहाँ ल्याइने नेपाली चेलीमा नेपाली केटाहरुले फसाएर भित्रिएको उदाहरणहरु चोक र गल्लीहरुमा प्रशस्तै भेटिन्छन् ।

यहाँ कतैवाट एउटी नेपाली केटीको मोवाइल नम्बर पाइयो भने उसलाई सहानुभूतिका शब्दहरुबाट एउटा माइतीको सम्झना गराउँनु भन्दा पनि त्यस केटीलाई फोहर शब्दहरुको वर्षा गर्ने गरेका नमूनाहरु पनि हजारौं भेटिएका छन् । साउदी अरेविया भित्रने वित्तिकै साउदीभित्रका नेपालीहरुले समेत दुर्व्यहारको श्रेणीमा नेपाली केटीहरुलाई राख्दा र भित्रिने वित्तिकै एउटा वेश्याको उपनामले चिनिनु पर्दा यहाँ स्थिति कस्तो छ भन्ने कुरा र्सवविदितै छ यहाँको नेपालीहरु माझ । यो एउटा तीतो सत्य हो जसवाट न तपाई न म टाढिन सक्छु ।

लाग्ला, यो आर्टिकलले समाजसेवामा लागेका साउदीभित्रका ठूल्वडा भनाउँदोहरुलाई मुटुमा पिन्च होला, व्यक्तिगतरुपमा म समाजसेवी भनेर मनको लड्डु घ्यू संग खानेको छात्ती पोल्ला र कत्तिले यो तैले के लेखिस् भनेर प्रतिक्रिया जनाउँलान् त्यो वेग्लै कुरा हो । त्यसबाट मेरो लेखाइमा कुनै फरक आउने छैन । यो त म र यहाँको वास्तविकता भित्रको तीतो यथार्थता हो जो हामी स्वीकार्न हमेशा डराउने गर्दछौं ।