ए चरी फर्की आऊ
ए चरी
अव फर्की आऊ आफ्नो देश
आफ्नो जस्तो हुँदैन विदेश
यहाँ, आफन्तहरुहरुका गहपोखरीमा आँशु सुक्यो
सुकेर गयो अव मिलनको आश
वुजुर्गहरुको थर्थराउँदा हातहरुले
तिम्रो गगालामा सुम्सुम्याउने रहर छाडे
सव भइसकेछन् लाश
तिमी वसेर काफल पाक्यो गाउने
काफलको बूढो रुख पनि ढलेर गयो
हुँदाहुँदै यसपाली त
तिमीले गाई वाख्रा चराउने देउरालीलाई
साउने पहिरोले खायो
सालघारी वोकेर उभिएको डाँडा
थाकेर भइसकेछ लखतरान
चुत्रे छानो ओढेर वसेको घर
त्यही नै वनेछ चिहान र
आफन्तहरु सव मुग्लान र लाहुर पसे
अव त भइसकेछन् अन्जान
घर आँगन र खेतवारी
सवै भए साहुकोमा बन्दकी
तर खोजे पाइन्छ
रुखोसुखो र डोको नाम्लोमा पनि
एक मुठी सुखको जीन्दगी
यहाँ, च्यातिएको छ ढाक्रेको टोपी
तर उसित देशको माया छ
उकाली ओरालीमा भरिया थाक्दोहोला
तर उसको बाटोमा हिमालको छायाँ छ
त्यो विदेशमा
मन मस्तिष्कमा हिमालको छाना हुने छैन
हृदयमा मधेशको विशालता पाइने छैन र
मानिसहरुमा पहाडको सोझोपन भेटिने छैन
ए चरी
अव फर्की आऊ आफ्नो देश
आफ्नो जस्तो हुँदैन विदेश