चन्द्रसँग विदाइको क्षण
चन्द्र सिं गुरुङ, गोरखाका निवासी हुन् उनलाई मैले सन् २००२ को नोभेम्बरमा एस. ओ. एस. म्यान पावर कम्पनीमा पहिलोपल्ट भेटेको थिएँ । पातलो अग्लो कद भएको कालो कालो हिस्सी परेको वर्ण देखिने एउटा सभ्य परिवार र शिक्षितवर्गको हुनुहुन्थ्यो, उहाँ । त्यतिवेला देशको परिस्थिति र समयको माग भनुया घरायसी समस्याका कारण म पनि विदेसिन लालायित थिएँ ।
चन्द्र सिं गुरुङ (वीचमा)
त्यस वखत अरेवियन फाल कम्पनीले केहि संख्यामा अफिस एड्मिनिस्टेसन एसिस्टेन्ट अथवा सेक्रेटरी भनुया सिधै सामान्य भाषामा भन्ने हो कम्प्युटर अपरेटरको लागि केहि भिसाहरु त्यहाँ छोडेको रहेछ ।
अन्तर्वार्ता दिने दिन हामी लगभग ९, १० जना थियौं ती मध्येबाट केहि अण्डर ऐजका कारण डिसेलेक्ट भए भने कतिले मेडिकल फेलका कारण साउदी भित्र्न छिर्न र्समर्थ रहेनन् । अन्तमा साउदी अरेविया भित्र्ने क्रममा हामी दुइ मात्र भयौं ।
नोभेम्बर ०२, २००२ का दिन हाम्रो एकैदिनको फ्लाइट काठमाडौं देखि कतारको दोहा हुँदै वहराइन ओर्लिएर दमामसम्मको भएपनि टिकटमा केहि समस्याका कारण चन्द्र जीको फलाईट डिले भएको थियो भने मेरो उडान चाँहि सोही दिन भयो । करिव पन्ध्रदिनपछि उहाँको पनि फ्लाईट कन्फर्म भएछ । हामीहरु दुवैजना लगभग २ महिनाको अन्तरालमा अरवियन फालको रियाद प्रोजेक्टमा भेट भयौं ।
दिनहरु, हप्ता हुँदै महिना र वर्षमा परिवर्तन हुदै गए, हिजो मात्र आएको जस्तो लाग्थ्यो तर ३ साल वितिसकेको पत्तै भएन । यिनै क्रममा थुप्रै साथीहरु वनाइयो । कहिले साथीहरु वीच झगडा पनि गरियोहोला, कहिले दुःख सुखका पलहरु संगालेर वाँडने कोसिस पनि गरियो ।
तीन सालको यो अवधिमा चन्द्र सिं गुरुङ साउदी अरेवियाबाट विदा लिएर मातृभूमि र्फकनु भएको छ । उहाँले साउदी अरेवियामा दुःख पाएका चेलीहरुको उद्धार लागि केहि गरौं भन्ने मनस्थिति राखेर कोर्डिनेट गर्दागर्दै कार्यक्रमलाई मूर्त रुप दिन नभ्याएँदै नेपाल र्फकनु भयो उहाँको यो छोटो वर्साईको ठूलो उपलव्धी हुन नसके पनि वाटो भने खोलिएको छ । साथ दिने हातहरु वढे भने उहाँको सपना साकार हुन वेर नलाग्ला ।
आज उहाँको विदाइ पछि मनमा निकै नियास्रो जागेको छ । एउटा हितैषी मित्रलाई विदा गर्दा कसको आँखामा दुःखका पर्यायवाचीहरु नवग्लान् र तैपनि सवै साथीहरुले विदाइको क्षणमा विदा गर्न मन नलागी नलागी बाहिरी आवरणमा हाँसो दिएर चन्द्रजीलाई विदा गर्नु भयो । म उहाँसंगै हेड अफिस रहिमा तथा जहिमा क्यापसम्म पुगे तर फर्कने वेलामा उहाँसंग विदा माग्न पनि सकिन । आँखाहरु रसाएर आए, मन थाम्न सकिन । सायद मेरो मनले एकतर्फसोच्दै थियो अव पुन चन्द्रजीलाई म सायदै जीवनमा भेटन सकुँला भन्ने, अर्को एक मनले खुशी भावहरु सहित शुभकामना दिंदै थियो । “अर्काको देशमा मलजल गर्नुभन्दा आफ्नो देशको माटोलाई सिंचित गर्नुपर्छ ।”
केहि आफैं वोल्ने चित्रहरु:
