अस्ति विहीवार दिनभरिनै व्लग अपडेट गर्न निकै कोसिस गरें तर सफल हुन सकिन । व्लगसममा केहि नयाँ परिवर्तन गर्ने भनेर व्लगसमले झण्डै २४ घण्टा र्सभरमा नयाँ पोष्ट गर्न नमिल्ने वनाएको रहेछ, त्यो आज मात्र थाहा पाएँ ।
नेपालबाट उमेशजीले पडकास्ट स्वरुप न्यूज पठाउनु भएको थियो त्यो अपलोड गर्न पनि सकिन । निकै दुःख लाग्यो, हुनत म पेशागतरुपमा समाचार इडिटर होइन यो मेरो समाजप्रतिको एउटा दायित्व र सौख मात्र हो भन्दा फरक नपर्ला । देशमा भइरहेको द्धन्द्ध, सरकारको नालायकीपन, दलहरुको आन्दोलन आदिवाट प्रभावित भएर देशमा नामे परिर्वतनहरु मात्र होइन साक्षात जनताले चाहेको जस्तो परिर्वतन हुनुपर्दछ भन्ने सोच राख्ने खालको मान्छेभित्र पर्दछु क्यारे त्यसैले होला देश बाहिर वस्दा पनि नेपाल दुख्दोरहेछ । नेपाल आमाको छाती चरचरी चिरिएको वेला, देशका कर्णधार युवाहरुले क्रान्तिको ज्वाला चर्काएको बेला म पनि नेपालमै छु जस्तो लाग्छ ।
हिजो शुक्रवार पनि दिनभरि मनमा अनेकौं कुराहरु खेलिरह्यो । सात दलको कार्यक्रम के भयोहोला, सरकारले कस्तो दमन गर्योहोला । र्सवसाधारणमा कर्फ्यूले जनजीवन कति प्रभावित वनायो होला भनेर सोच्नु वाहेक केहि गर्ने सामर्थ्यता म मा हुन सकेन ।
प्रवासको आँगन, त्यसमा पनि साउदी अरेविया जस्तो मौखिक कानुन, र इस्लामिक दर्शनले इतिहास लेखिने राष्ट्रमा भने जस्तो तरिकाले इन्टरनेट र इमेलमा अनि न्यूज मेडियाहरुमा जानु त्यति सरल छैन । त्यसमाथि पनि म साउदी अरेवियाको मरुभूमिय क्षेत्र उधेलिया जसलाई प्रोजेक्ट एरिया भनिन्छ । यहाँ तेल र ग्याँसका ठूल्ठूला पाइप लाइन तथा प्लान्टहरु स्थापित छन् । त्यस्तो ठाउँ जहाँबाट दैनिक उपभोगका सामानहरु समेत खरिद गर्न ४० किलोमिटर टाढाको हफूप मार्केटमा पुग्नु पर्दछ । इमेल, इन्टरनेटको सुविधा अफिसमा मात्र सीमित भएकोले रुममा वसेर न्युज अपडेट गर्नु सम्भव छैन ।
जेहोस् ७ दलको शान्तिपूर्ण कार्यक्रममा माओवादीको हस्तक्षेप हुन सक्ने भनेर सरकारले दलहरुमाथि प्रतिवन्ध लगाएर २०० भन्दा बढी नेता तथा कार्यकताहरुलाई गिरफतार गरेको खवर विहीवार नै र्सार्वजनिक भइसकेको थियो । उनीहरुलाई भ्रामक कुरा गरी र्सवसाधारणलाई उत्तेजित पारी सुरक्षामा खलल पुर्याएको अभियोग लगाएर ९० दिनसम्म थुनामा नजरवन्दमा राख्न आदेश जारी गरी पूर्जी दिइएको छ ।
पूर्जी नमुना -श्रोत मेरो संसार
तैपनि विभिन्न स्थानहरुबाट विरोध र्यालीहरु छापामार शैलीमा निस्किरहेका छन् । सरकारले कर्फयू लगाएर देशमा शान्ति स्थापना हुन्छ भनेरसोच्ने हो भने देश गृहयुद्धको चपेटामा पर्ने कुरामा दुइमत छैन । सरकारले अव जनताको इच्छा आकांक्षाहरुलाई पूरा गरिदिएर एउटा असल राजामा हुनुपर्ने छवीलाई जनतासामु छल्यांङयाउने वेला आइसकेको छ । माओवादी तथा दलहरुसंग राजाको सहकार्य हुनु पर्ने माग जनताले चाहिरहेको वेला । किन सरकार संविधान सभा र गणतन्त्रप्रति उन्मुख हुन नसकेको हो त्यो भने वुझ्न निकै गारो परेको छ र्सवसाधारणमा ।
आखिर परिवर्तनका धारहरु उत्तेजित भइसकेको वर्तमान अवस्था, त्यसमाथि पनि दलहरुको आन्दोलन, र माओवादीहरुको सैन्य तथा गुरिल्ला छापामार आक्रमणहरुबाट सरकार खोक्रो भइसकेको यो अवस्थामा पनि अझैं कुवाको भ्यागुताले सानो कुवालाई नै संसार मानेर ट्वार ट्वार कराए झैं गर्ने हो भने देश, राजा संस्था र दलहरुको भविष्य राम्रो देखिदैन ।
